Afrykamera / 22.07.2010 / 20:06

Katowice: Festiwal Art Naif z AfryKamerą

Już po raz drugi AfryKamera gości na Festiwalu Art Naif w Katowicach. Tym razem zaprezentujemy cztery klasyki kina afrykańskiego z lat 70-tych. Wśród nich najważniejsze filmy z tego okresu pochodzące z kontynentu oraz renomowani reżyserzy, jak Oumarou Ganda (Niger) czy Souleymane Cisse (Mali).

23 lipca (piątek) Kinoteatr Rialto, Katowice – Św. Jana 24

Letnie Kino Trzech Kontynentów: Afryka - Przegląd klasyki kina afrykańskiego w ramach projektu „Afrykamera 2010”

Godz. 18:00 – 21:00

Wprowadzenie: Miłka Stępień, afrykanistka, Uniwersytet Warszawski

„Pielgrzym El Hadji” – produkcja: Niger/Francja, 37 min.

„Tysiąc jeden rąk” – produkcja: Maroko/Włochy, 90 min.

24 lipca (sobota) Kinoteatr Rialto, Katowice – Św. Jana 24

Letnie Kino Trzech Kontynentów: Afryka - Przegląd klasyki kina afrykańskiego w ramach projektu „Afrykamera 2010”

Godz. 18:00 – 20:00

Wprowadzenie: Miłka Stępień, afrykanistka, Uniwersytet Warszawski

“Nie moje dziecko” – produkcja: Kamerun, 89 min.

25 lipiec (niedziela) Kinoteatr Rialto, Katowice – Św. Jana 24

Letnie Kino Trzech Kontynentów: Afryka - Przegląd klasyki kina afrykańskiego w ramach projektu „Afrykamera 2010”

Godz. 18:00 – 20:00

Wprowadzenie: Miłka Stępień, afrykanistka, Uniwersytet Warszawski

“Tragarz”– produkcja: Mali, 90 min.

OPIS FILMU: Pielgrzym El Hadji

Tytuł polski: Pielgrzym El Hadji

Tytuł oryginalny: Le wazzou polygame

Scenariusz i reżyseria:Oumarou Ganda

Zdjęcia: Gérard de Battista

Muzyka: Tradycyjna muzyka afrykańska

Obsada: Issa Gonbokoye, Zalika Souley, Lam Ibrahima Dia, Joseph Salamatou

Język: Dżerma

Czas trwania: 37 min.

Kraj produkcji: Niger/Francja

Rok produkcji: 1972

Opis:

W Nigrze, Saley, bogaty Muzułmanin, który odbył już zwyczajową podróż do Mekki, decyduje się poślubić młodziutką Satou, mimo że posiada już dwie żony. Problemy zaczynają się piętrzyć, gdyż Satou kocha innego, a w dodatku nie jest lubiana przez chorobliwie zazdrosną drugą żonę Saleya, co ostatecznie doprowadza do tragedii... Film pokazuje hipokryzję i głupotę tytułowego bohatera, który choć zdobył honorowy tytuł El Hadji, wcale nie nabył mądrości, która się z nią kojarzy. Krótki film Oumarou Gandy był pierwszym zdobywcą głównej nagrody podczas festiwalu filmów afrykańskich w Wagadugu.

Nagrody i nominacje:

1972 FESPACO nagroda Étalon de Yennenga

Biografia reżysera:

Oumarou Ganda – ur. w 1950 r. w Niamey, Niger. Ukończył szkołę podstawową w Niamey i w wieku 16 lat wyjechał walczyć w francuskiej armii w wojnie indochińskiej. Po powrocie do kraju, nie mogąc znaleźć pracę zdecydował się na emigrację do Wybrzeża Kości Słoniowej, gdzie poznał francuskiego antropologa i dokumentalistę, Jeana Roucha. Ganda najpierw pracował jako statysta, a później zagrał główną rolę w głośnym filmie Roucha Moi, un noir. Po powrocie do Nigru był związany z klubem kinowym Francusko-Nigryjskiego Centrum Kulturowego i współpracował przy produkcji filmów jako techniczny. Swoim pierwszym filmem Cabascabo (1968 r.) nawiązywał do własnych doświadczeń po powrocie do Nigru z Indochin, ale jego najważniejszym filmem okazał się Le Wazzou Polygame (Pielgrzym El Hadji), za który otrzymał główną nagrodę podczas festiwalu Fespaco w 1972 r. Wyreżyserował również filmy pełnometrażowe Saitane (1972 r.) i L'Exile (1980). Ganda był też reżyserem filmów dokumentalnych. Zmarł na atak serca w 1981 r. podczas kręcenia swojego ostatniego filmu dokumentalnego.

OPIS FILMU: Tysiąc jeden rąk

Tytuł polski: Tysiąc jeden rąk

Tytuł oryginalny: Alf yad wa yad (Les milles et une mains)

Reżyseria: Souheil Ben Barka

Scenariusz: Ahmed Badry

Zdjęcia: Girolamo La Rosa

Muzyka: Tahar Abou

Obsada: Abdou Chaibane, Aicha El Ghazi, Mimsy Farmer

Język: arabski/francuski

Czas trwania: 90 min.

Kraj produkcji: Maroko/Włochy

Rok produkcji: 1972

Opis:

Pierwszy film marokańskiego reżysera Souheila Ben Barki stanowił krytykę podziałów społecznych i klasowych, które powodowały, że wśród gorzej usytuowanej społeczności kraju, zarówno dzieci jak i kobiety musiały wykonywać morderczą pracę, aby rodziny mogły przetrwać. Wśród prześlicznych barw wykorzystywanych do nadania koloru wełnie rozgrywają się losy Mohy i jego syna Miloud, którzy próbują zarobić na życie transportując wiązki włókna. Wokół zaś obserwują życie młodych dziewcząt, kobiet i mężczyzn, którzy dzień w dzień pogrążają się w ciężkiej i mozolnej pracy. W końcu musi przecież dojść do załamania...

Nagrody i nominacje:

1972 Nagroda główna na Festiwalu Frankofońskim w Bejrucie

1973 FESPACO nagroda Étalon de Yennenga

1973 Nagroda krytyków w Paryżu ( nagroda im. Georges Sadul).

Biografia reżysera:

Souheil Ben Barka – ur. w Timbuktu w 1942r., Souheil Ben Barka ukończył szkołę średnią w Maroku, a następnie studia wyższe we Włoszech. Współpracował z włoskim scenarzystą Paolo Pasolini i wyreżyserował parę filmów krótkometrażowych dla włoskiego kanału telewizyjnego RAI. Od 1972 r. mieszka i pracuje w Maroku, głównie jako producent i reżyser filmowy, zarówno obrazów pełnometrażowych jak i krótkich. Od 1986 r. objął funkcję Głónego Dyrektora Marokańskiego Centrum Kinematograficznego. Jego pierwszy film pełnometrażowy Les mille et une mains (Tysiąc jeden rąk 1972) zdobył główną nagrodę Fespaco w 1973 r. Do innych jego filmów należą La guerre du pétrole naura pas lieu (1974), Noces de Sang (1979), Amok (1980), La Bataille des Trois Rois (1991) oraz L'Ombre du Pharaon. (1995).

OPIS FILMU: Nie moje dziecko (Muna moto)

Tytuł polski: Muna moto (Nie moje dziecko)

Tytuł oryginalny: Muna moto

Scenariusz i reżyseria:Jean-Pierre Dikongué-Pipa

Zdjęcia: J.P Delazay, J.L. Léon

Muzyka: Georges Anderson

Obsada: Abbia Moukoko, Gisèle Dikongué-Pipa, David Endene, Arlette Din Beli

Język: Duala

Czas trwania: 89 min

Kraj produkcji: Kamerun

Rok produkcji: 1976

Opis filmu:

Ngando i Ndomé kochają się i pragną ślubu. Jednak by do niego doszło, chłopak musi uiścić tradycyjną opłatę za narzeczoną. Ma mu w tym pomóc jego wuj, brat zmarłego ojca. Jednak będąc mężem czterech bezpłodnych żon, wuj zauważa w Ndomé swoją jedyną szansę na bycie ojcem i postanawia ją poślubić wbrew przyrzeczeniu danemu bratankowi.

To niezwykły film, w którym intensywność i piękno scen zapierają dech w piersiach, ukazując nam wielowymiarowa tragedię, skonstruowaną jako retrospekcja. Niewiele w nim dialogów, a milczące sekwencje nadają każdemu słowu wagi. Dziecko jest wszystkim, mówi wuj do Ngando. To zdanie krystalizuje w sobie najważniejsze zagadnienia filmu: rolę i miejsce kobiety w społeczeństwie i rodzinie, pragnienie dziecka, dziedziczenie, rodzinę, ślub pod przymusem, siłę pieniądza. Zapominamy o Afryce z banalnych opowieści, Afryce z telewizyjnych reportaży, a wchodzimy w tragedię, która ukazuje stosunki między ludźmi w całkiem innym kontekście. Zmysłowość, bunt, refleksja polityczna – Nie moje dziecko to niezwykle bogaty film, zupełnie jakby bezlitosny brak środków na jego realizację podsycił kreatywność jego twórców, pozostawiając w tyle wielkie produkcje.

Nagrody i nominacje:

1976 FESPACO nagroda Étalon de Yennenga

Biografia reżysera:

Jean-Pierre Dikongué-Pipa – ur. w 1940 r. w Douala w Kamerunie. Ukończył prestiżowe studia w Paryżu w Conservatoire Libre du Cinéma Français w 1964 r. Początkowo zajmował się raczej sztuką teatralną, ale we współpracy z francuskim ministerstwem kooperacji udało mu się nakręcić parę filmów krótkometrażowych. Z powodu trudności, z jakimi przychodziło zdobywanie funduszy na realizowanie filmów, powrócił do teatru, aby dopiero w 1975 r. nakręcić pierwszy kameruński film pełnometrażowy Muna moto (Nie moje dziecko), który zdobył nagrodę główną podczas festiwalu Fespaco w 1976 r. Dwa lata później zrealizował drugi film pełnometrażowy Le Prix de la liberté (Cena wolności), a w 1983 r. Histoires drôles et drôles de gens oraz Badyaga w 1987 r.

OPIS FILMU: Tragarz (Baara)

Tytuł polski: Tragarz

Tytuł oryginalny: Baara

Scenariusz i reżyseria:Souleymane Cissé

Zdjęcia: Étienne Carton de Grammont, Abdoulaye Sidibé

Muzyka: Lamine Conté

Obsada: Omou Diarra, Balla Moussa Keïta, Bubukar Keïta, Baba Niare

Język: Bambara

Czas trwania: 90 min.

Kraj produkcji: Mali

Rok produkcji: 1978

Opis filmu:

Pewnego dnia, młody kierownik fabryki spotyka człowieka, który twierdzi, że jego rodzina, zgodnie z tradycją, zawsze służyła rodzinie kierownika. Ten ostatni proponuje mu pracę w swojej fabryce i, opiekując się swym nowym pracownikiem, zaczyna dostrzegać jak jego firma źle traktuje robotników. Sytuacja ta stanowi wyzwanie dla młodego kierownika: czy postępować etycznie czy też ulec naciskom i dbać wyłącznie o własne interesy. Gdy decyduje się na jedną z dróg, los szykuje dla niego kolejne wyzwanie.

„Baara” to film o zjawiskach społecznych dość typowych dla okresu, w którym powstał. Portretuje klasę kierowniczą składającą się z wykształconych w zachodniej Europie ludzi, rozdartych między „sprzedawaniem się” a ideałami, które niegdyś im przyświecały. W filmie poznajemy nową burżuazję, pracującą w nowych biurowcach i fabrykach, ale również klasę robotniczą. Widz jest również świadkiem zmieniających się relacji rodzinnych, ukazując nową dynamikę społeczną tamtych czasów.

Nagrody i nominacje:

1979 FESPACO nagroda Étalon de Yennenga

1978 MFF Locarno – najlepsze zdjęcia, nagroda jury za reżyserię

1979 Festiwal Trzech Kontynentów w Nantes – najlepszy film.

Biografia reżysera:

Souleymane Cissé ur. w 1940 r. w Bamako, Mali. Jeden z najbardziej renomowanych reżsyerów afrykańskich. Ukończył skołę średnią w Dakarze w Senegalu, po czym wrócił do Mali w 1960 r. po ogłoszeniu jego niepodległości. Pracował jako asystent operatora przy filmie dokumentalnym o Patrice Lumumba, co wywołało w nim chęć tworzenia własnych filmów. Uzyskał stypendium na wyjazd do moskiewskiej szkoły filmowej, po czym w 1970 r. powrócił do ojczyzny i pracował w Ministerstwie Informacji jako operator, gdzie tworzył głównie filmy krótkometrażowe i dokumentalne. Cissé dwukrotnie zdobył główną nagrodę na Fespaco, w 1979 r. za Baara (Bagażowy) i w 1983 r. za Finyé (Wiatr). Z kolei jego następny film Yeelen (Światło) zdobył nagrodę jury podczas festiwalu w Cannes w 1987 r., a Waati (Czas) pretendował do złotej palmy w 1995 r. Cissé jest prezydentem UCECAO, Unii Twórców i Przedsiębiorców Kina i Sztuk Audiowizualnych Zachodniej Afryki.

[ powrót do ekranu aktualności ]